Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Blog Tineke: ‘Soms bestaat ons vak gewoon uit luisteren’

Verpleegkunde is meer dan enkel zorg. Soms is ‘er zijn’ voor de patiënt minstens zo belangrijk, ervaart Tineke.
Illustratie: Maureen Wattenbergh

‘En hoe gaat het? Hoe is het gisterenavond verlopen?’ De patiënte glimlacht en zwijgt. Ik heb het al door. De zorg is niet verlopen zoals ze gewoon is. Ik zwijg ook. Ik neem de actieve tillift en zet hem voor haar elektrische rolstoel. Ik stap naar het toilet en neem de toiletstoel en plaats hem in de living.

Terwijl ik de actieve tillift vastzet, doorbreekt ze haar stilzwijgen. ‘Ik heb Thuis niet kunnen uitkijken’, mompelt ze. De pruillip en de somberdere toon spreken boekdelen. Intussen klik ik de fixatiegordel open, en plaats ik het tilliftkussen achter haar.

Ik stel wat bijvragen. ‘Kan je niet uitgesteld kijken?’ ‘Is er de dag erna een herhaling die je kan bekijken?’ Ondertussen duw ik de tillift naar de toiletstoel en laat ik haar zakken. Ik rol haar naar het toilet, de open toiletstoel schuif ik dan over het toilet, en vervolgens geef ik haar wat privacy.

Ik ken de patiënte al iets beter, en ik vermoed dat er meer aan de hand is. Mijn gedachtengang wordt onderbroken, want ze roept me dat het oké is, en ik haal haar terug naar de warme living. Terwijl ik haar staartje losmaak, haar help met de nachtkledij en haar benen insmeer met hydraterende crème, praten we verder.

In plaats van mijn collega instinctief te verdedigen, luister ik naar mijn patiënte. Ik blijf doorvragen, want ik weet gewoon dat hier meer achter zit. En wat blijkt?

Mevrouw leeft al 25 jaar met een chronische ziekte. De laatste jaren is ze fel achteruitgegaan. Van stok naar rolstoel, van gewone rolstoel naar elektrische rolstoel.

Wil jij niets meer missen van Nursing Vlaanderen?
Schrijf je dan in voor onze gratis Nursing Vlaanderen nieuwsbrief en ontvang elke twee weken onze beste artikelen in jouw mailbox!

Haar verhaal gaat eigenlijk over machteloosheid: ten opzichte van haar lichaam, haar onafhankelijkheid en zelfstandigheid. Vooral die laatste wordt steeds beperkter als gevolg van haar diagnose.

Haar favoriete serie niet kunnen uitkijken is de zoveelste confrontatie. Ze kan ons niet wegsturen, want dan zit ze daar eeuwig in haar stoel in plaats van ‘s nachts in haar bed. Tegelijkertijd wil ze nog steeds graag zelf over dingen kunnen beslissen, zoals een volledige aflevering kunnen kijken van een programma dat ze dagelijks volgt.

Ze heeft het gevoel dat haar menswaardigheid in het gedrang komt en staat machteloos. Dat maakt haar ontzettend boos.

Als verpleegkundige heb ik misschien wel mijn expertise, maar ik weet niet wat de patiënte voelt en heeft meegemaakt. Soms bestaat ons vak dus uit gewoon luisteren en doorvragen. En die oplossingen dan, die we zo graag bedenken? Die worden vaak niet eens van ons verwacht.

Lees ook deze blog van Tineke: ‘Soms moet iemand de knoop doorhakken’

Tineke De Keyser
Tineke De Keyser
Tineke De Keyser werkt als thuisverpleegkundige voor de mobiele equipe van het Wit-Gele Kruis. Ze is van heel wat markten thuis, spreekt een aardig mondje Turks en heeft een basiskennis van Swahili. Eigenschappen die goed van pas komen tijdens haar ronde.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.